Lintopdrachten overslaan
Verdergaan naar hoofdinhoud

Flessen- of kraantjeswater?

In België is het trendy om water uit een fles te drinken. Een gemiddelde Belg drinkt 148 liter flessenwater per jaar, dat is zes keer meer dan de gemiddelde wereldburger. Hiermee zijn we de vierde grootste flessenwaterdrinkers, na Italië, Mexico en de Verenigde Arabische Emiraten.

Maar het bottelen van water in flessen is slecht voor het milieu. Bovendien is de kwaliteit van flessenwater zeker niet beter dan het leidingwater. Dit heeft het Earth Policy Institute uit Washington berekend. Voornaamste vervuilers zijn de productie van wegwerpverpakking en het transport van de flessen.

Uit: Knack, 22 februari 2006, pag 45

Honderd miljard dollar per jaar heeft de consument over voor mineraalwater. Nochtans is leidingwater in veel landen gezonder dan flessenwater, stelt de ecodenktank Earth Policy Institute (EPI).

'Het water uit de fles is soms tot 10.000 maal duurder dan dat uit het kraantje.' De doorgaans zinloze keuze kost niet alleen de consument veel geld, ze zorgt ook voor een ecologische ramp. In 2004 werd wereldwijd 154 miljard liter water verpakt, doorgaans in petflessen. De productie van de flessen en het transport zorgen voor een gigantisch verbruik van energie en grondstoffen. In een groot deel van de wereld worden de kunststofflessen na gebruik ook niet gerecycleerd en vormen ze een dramatisch groeiende afvalberg. De productie van flessen voor drinkwater vergt jaarlijks 2,7 miljoen ton plastic.

Cynisch is dat minder dan een derde van de som die wij met z'n allen veil hebben voor flessenwater zou volstaan om tegen 2015 de helft van de wereldbevolking toegang te geven tot drinkbaar water. Dat heeft men bij de Verenigde Naties becijferd.

Wij kiezen voor duur flessenwater omdat kraantjeswater een slecht imago heeft. De agressieve reclamecampagnes van de mineraalwaterproducenten missen hun doel niet. Leidingwater is nochtans niet minder gezond dan flessenwater. Vaak is het tegendeel zelfs waar, stelt Test-Aankoop op basis van een studie uit 2001. De controle op leidingwater is uiterst streng en gebeurt zowel door de waterverdelers zelf als door laboratoria in opdracht van de overheid. De analyses op flessenwater zijn niet meer uitgebreid of grondiger. (FG)

Uit: het Nieuwsblad, 13 februari 2006, pag 38

,,Flessenwater is bollocks'', vindt activist Bob Geldof. ,,Onzin. Het is de grote ironie van de 21ste eeuw dat de meest banale dingen zoals water en brood in de supermarkt tot de duurste spullen horen. Water van de andere kant van de wereld aanzeulen om het elders te verkopen, belachelijk.''

De fabricage in 2004 van de plastieken flessen nodig voor de 26 miljard bronwater voor de Amerikanen, vergde meer dan 1,5 miljoen vaten olie, genoeg om er 100.000 auto's een jaar mee rijdend te houden.

Water gebotteld in flessen, steeds meer een vast en zelfs ,,trendy'' onderdeel van ons leven, bedreigt ons milieu, zo blijkt uit een studie van het Earth Policy Institute in Washington. Die Amerikaanse milieustichting slaat alarm nu het constateert dat de wereld in 2004 154 miljard liter water uit flessen gedronken heeft, een stijging met 57 procent in vijf jaar. Zelfs in gebieden waar het leidingwater zuiver en gezond is, stijgt de vraag naar water in flessen, en dat heeft veel te maken met lifestyle.

De productie van flessenwater schaadt het milieu echter zeer erg. Zo kost een liter flessenwater tienduizend keer meer dan een liter van het spul dat uit onze kraantjes loopt. Er zijn zware investeringen nodig om bronwater op te pompen, er - meestal onbelangrijke - mineralen of smaakjes aan toe te voegen, het te verpakken en te vervoeren, soms naar de andere kant van de aardbol. Plastieken waterflessen doen er duizend jaar over om te desintegreren.

Ironisch genoeg is flessenwater in de geïndustrialiseerde landen niet zuiverder of gezonder dan het kraantjeswater. ,,Bronwater in flessen is gewoon een overbodig product'', aldus een woordvoerder van het Art Policy Institute. (DM)

Uit: De Morgen, 13 februari 2006, pag 7

Heerlijk lekker, gezond en zuiver, dat water uit de bron in de fles. Dat denkt de Belg, die er jaarlijks 148 liter van naar binnen kapt. Ons land staat daarmee op de vierde plaats in de wereldranglijst met grootste flessenwater drinkende landen. Maar daarmee doen we onszelf, blijkens een nieuwe studie van het Earth Policy Institute, geen plezier. Het mag dan verfrissend zijn, flessenwater is allesbehalve 'clean'.

Vorig jaar hebben we met zijn allen 154 miljard liter bronwater gedronken. Maar voor dat frisse mineraalwater betalen we een hoge prijs. En die stelling gaat zowel in de figuurlijke als in de letterlijke zin op. Zo luidt de conclusie van het Earth Policy Instituterapport over flessenwater. Onderzoekster Emily Arnold wijst naast de ecologische kost van de bronwaterdistributie ook op de economische prijs. Bronwater is duur. Volgens de berekeningen van de onderzoekers kost het 10.000 keer meer om water in een fles te krijgen dan het uit de kraan te laten lopen. Om het water uit de grond te trekken, er mineralen aan toe te voegen, het in flessen te steken en die dan over de hele wereld te verspreiden is immers veel materiaal nodig. In heel wat gevallen weggesmeten geld volgens de auteur, zeker in Europa.

Er zijn inderdaad heel wat landen waar het leidingwater ondrinkbaar is en de inwoners dus verplicht zijn flessenwater te kopen, maar vreemd genoeg zijn niet die landen verantwoordelijk voor de overconsumptie van bronwater. In heel wat arme, warmere landen kan men zich die luxe immers niet veroorloven. In de wereldranglijst van flessenwater consumerende landen staan ze onderaan. Helemaal bovenaan staat Italië, verklaarbaar door de hitte daar en de slechte reputatie van het land wat drinkwater betreft. Daarna volgen Mexico en de Verenigde Arabische Emiraten, twee landen die niet gezegend zijn met een groot eigen drinkwaterreservoir.

Op een verdienstelijke vierde plaats staat België, direct gevolgd door Frankrijk. Een gemiddelde Belg drinkt in een jaar tijd maar liefst 148 liter flessenwater, dat is zes keer meer dan de gemiddelde wereldburger. Nochtans is het leidingwater in onze streken erg drinkbaar en is het hier niet zo vreselijk warm dat we moeten vrezen voor uitdroging. (…) (Tine De Gendt)

Uit: Weekend Knack, 10 mei 2006 pag. 16

Je hebt gewóón water en luxewater. Put het uit de diepzee of behandel het met goudpartikels, en de literflessen vliegen voor grof geld de deur uit. Kwakzalverij, marketingzet of bittere ernst ? Eerst waren er de zuurstofcafés. Collectief via een neusinfuus een fikse dosis 02 inhaleren bleek een horecasucces in Thailand, Japan en Amerika. Uit de VS komt nu een andere gezondheidsrage overgewaaid : de waterbars. Op hun drankkaart staan uitsluitend watersoorten, de ene al exclusiever dan de andere. Hoe kun je doodgewoon water nu opwaarderen tot luxeproduct ? Marketeers houden er twee strategieën op na : verrijken met speciale ingrediënten of bottelen in sprookjesachtige oorden.
Het onwaarschijnlijkste verhaal komt van H2OM : energetisch water dat behandeld werd met zachte woordjes, rustige muziek en lieve gedachten.
Amerikanen kicken bijvoorbeeld op Fijiwater en Saudi's op Fins water. Zolang de plaats van de bron tot de verbeelding spreekt en ver genoeg ligt, gaan flessen blijkbaar vlot over de toonbank. Neem nu Kona Deep, water dat duizend meter diep in de oceaan nabij Kona (in Hawaï) geput wordt. "De diepste drinkwaterbron ter wereld", beweert hun website. "De temperatuur is er zo laag dat het water vrijwel geen bacteriën of vuilpartikels bevat. Na ontzilting is Kona Deep toch rijk aan natrium en elektrolyten." Klinkt mooi, maar klopt het wel ? "Op zo'n diepte overleven inderdaad haast geen bacteriën", zegt Paul Bielen, waterexpert bij Hidrodoe. "Hun chemische uitleg betekent in mensentaal dat het water zoutig smaakt. Niets nieuws dus."

Nog zo'n buitenbeentje is O18, een watersoort die gedestilleerd wordt uit het sap van Australische appels en sinaasappels. De theorie : "H2O18 is een watermolecule die in vers fruit zit. Omdat het onbezoedeld is door onzuiverheden van buitenaf, is O18 het zuiverste water op aarde." Bart Van der Bruggen, lid van de International Water Association gelooft er niet in : "Een fruitboom haalt zijn water toch ook uit de grond ? Dat maakt het gefilterde fruitsap er niet zuiverder op. En die molecule is gewoon een synoniem voor H2O."

Over naar de watersoorten waar een 'exclusief ingrediënt' aan toegevoegd werd. Au le Cadeau bevat minuscule goudpartikeltjes die naar verluidt rugklachten zouden verhelpen. De flessen hebben de vorm van de Eiffeltoren en werden gelanceerd rond Valentijn. "Goud helpt inderdaad bij reuma en artritis, maar van Au Le Cadeau zul je waarschijnlijk ettelijke hectoliters moeten drinken om effect te voelen", aldus Bielen. Van Der Bruggen houdt het op "een leuk folietje, meer niet". Skinny Water profileert zich op zijn beurt als dieetdrankje. Het bevat HCA, een stof die "het hongergevoel wegneemt en vet sneller laat verbranden", aldus het persbericht. "HCA is doodgewoon citroenzuur", weet Paul Bielen. "Dat zit in veel sportdrankjes en afslankingsproducten, maar of het werkt, is een andere vraag." Van Der Bruggen is formeel : "Dat extract heeft er niets mee te maken. Als je veel water drinkt, is je maag vol en je honger ook gestild."

Het onwaarschijnlijkste verhaal komt van H2OM : energetisch water dat behandeld werd met zachte woordjes, rustige muziek en lieve gedachten. Daardoor zouden de ijskristallen er ook veel minder grillig uitzien. "Watermoleculen zijn polair, daarom kun je er energie op overbrengen", vertelt Bielen. "Maar via lieve geluiden of gedachten lijkt me dat erg onwaarschijnlijk." "Wie gelooft dat in godsnaam ?" lacht Van Der Bruggen. "Die marketeers hadden wel erg veel inspiratie." Hij legt meteen de vinger op de wonde : "Flessenwater is niet gezonder dan kraantjeswater, wat marketing of reclame ook mag beweren. Bovendien kost het meer voor de consument én het milieu. Maar wat geldt voor gewoon flessenwater, klopt zeker ook voor de luxewatersoorten : de commerce moet draaien." (Thijs Demeulemeester)

© Hidrodoe
Hidrodoe is een initiatief van Pidpa